psychopatą się rodzisz, socjopatą zostajesz…

„(…) Czy uczysz się na swoich błędach i obawiasz się „kary” za złe decyzje?
Odpowiedź dla socjopaty – Nie.
Socjopaci uważają siebie za inteligentniejszych od innych, nie boją się ryzyka, a kary nie wpływają na ich kolejne czyny. (…)

więcej: http://www.psychologiawygladu.pl/2016/05/test-czy-jestes-socjopata.html

Posted on 20 Czerwiec 2016

Skala obserwacyjna skłonności psychopatycznych (Psychopathy Check List-Revised(PCL-R)). Roberta D. Hare’a

anthony-hopkins-as-dr-hannibal-lecter
Psychopaci stanowią 1% mniejszość na świecie (duża ich część przebywa w więzieniu). W 1970 roku kanadyjski psychiatra Robert D. Hare stworzył narzędzie diagnostyczne – Skalę Obserwacyjną Skłonności Psychopatycznych (PCL-R), do wykrywania psychopatii. Poprzednie narzędzia były bardzo zawodne, prawdziwi psychopaci z łatwością je oszukiwali.

Wg. definicji  Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, psychopatia to antyspołeczne zaburzenie osobowości, objawiające się m.in. nieszanowaniem norm społecznych, brakiem hamulców w zachowaniu, nieliczeniem się z emocjami innych, instrumentalnym traktowaniem ludzi.

Tabela. Główne czynniki psychopatii oraz ich podczynniki wg Hare’a.

rtytr

Czynniki te mogą odpowiadać za 2 postaci psychopatii, jednak bardzo często występują razem.

Czynnik 1 wg. Hare’a  psychopatia biernie-pasożytująca (osoby z wyraźną tendencją do okłamywania i manipulowania i wykorzystywania innych ludzi)

Czynnik 2 wg. Hare’apsychopatia agresywno-zaborcza (zaspokajają swoje potrzeby głównie przez zachowania agresywne , czasem ze skłonnościami sadystycznymi.

Na procedurę oceny człowieka pod kątem psychopatii, składają się liczne testy, wywiady i badania przeszłości pacjenta: kryminalnej, medycznej i edukacyjnej historii, historie pracy, miejsca przebywania i adresy zamieszkania, związki, ewentualne związki małżeńskie. W ocenie uwzględnia się również wywiady z ludźmi, którzy znają tą osobę: rodziną, współpracownikami, nauczycielami, przyjaciółmi, sąsiadami, psychologami, lekarzami itd. Nie łatwo stawia się diagnozę psychopatii.


Skala obserwacyjna skłonności psychopatycznych (Psychopathy Check List-Revised (PCL-R)). Roberta D. Hare’a

Psychopathy Check List-Revised (PCL-R) jest najczęściej stosowanym narzędziem diagnostycznym, choć nie jedynym. Skala PCL-R jest też najbardziej precyzyjna w odnoszeniu się do specyficznych psychopatycznych cech.

Rolą psychiatry i psychologa klinicznego jest ocena  wg. skali PCL-R. Oprócz psychopatii istnieje także grupa antysocjalnych zaburzeń osobowości, które trzeba umiejętnie różnicować z psychopatią. Nie jest to zadanie dla człowieka bez wykształcenia w tej dziedzinie.

Skala zawiera 20 elementów, które podlegają ocenie.

Każdy z 20 elementów daje 1 z 3 możliwych wyników, jak poniżej;

  • 0 – wcale nie pasuje do ocenianego
  • 1 – trochę pasuje, cecha ta jest obecna ale nie dominująca
  • 2 – pasuje do osoby idealnie, opisuje dominujące cechy charakteru i zachowania
  • Najwyższy możliwy wynik do osiągnięcia to 40 pkt.
  • Osoba która otrzyma wynik równy, lub wyższy od 30 pkt. jest klasyfikowana jako psychopata.
  • Średni wynik jaki osiąga normalna osoba to wynik pomiędzy 3 a 6 pkt.
  • Średni wynik osoby zaburzonej (np. antysocjalne zaburzenia osobowości), ale nie psychopaty to wynik od 16 do 22 pkt.
  • Średnia kryminalistów z antyspołecznymi zaburzeniami osobowości to od 22 do 26 pkt.
  • Poważni kryminaliści z antyspołecznymi zaburzeniami osobowości osiągają wynik od 26 do 29 pkt.
  • Psychopaci, nie kryminaliści osiągają wynik od 30 do 34 pkt. a jeden na 45 z nich, osiąga wynik 40 pkt.
  • Psychopaci kryminaliści osiągają wynik od 30 do 40 pkt.

Poniżej zamieszczam kompletną listę każdego z 20 elementów oceny.

Czynnik 1 (cechy od 1-8), Czynnik 2 (cechy od 9-20)

  1. wygadany, powierzchowny urok
  2. wybujałe poczucie własnej wartości
  3. potrzebuje stymulacji, skłonność do nudy
  4. patologiczny kłamca
  5. przebiegły/manipulujący
  6. brak skruchy, poczucia winy
  7. powierzchowność, płytkość zachowań (płytka ekspresja emocji)
  8. bezduszność, brak empatii
  9. pasożytniczy styl życia
  10. słaba kontrola zachowania(słaby instynkt samozachowawczy)
  11. rozwiązłość seksualna
  12. wczesne problemy z zachowaniem
  13. brak realnych, długoterminowych celów
  14. impulsywność
  15. nieodpowiedzialność
  16. nieprzyjmowanie odpowiedzialności za swoje własne czyny
  17. wiele krótkotrwałych związków
  18. przestępstwa, wykroczenia w młodocianym wieku
  19. cofnięcie warunkowego zwolnienia w przeszłości
  20. kryminalna wszechstronność

Skala składa się z Czynnika 1 i Czynnika 2;

Cechy Czynnika 1

Nazywane także klasycznymi cechami psychopaty (narcystyczne zaburzenia osobowości). Są to wyrażenia, które opisują psychologiczne, umysłowe i emocjonalne cechy. Są adekwatne do tego jak osoba się czuje, jej natury, procesów myślowych i ogólnego nastawienia.

Cechy czynnika 2

Nazywane także fałszywymi cechami psychopatycznymi (antysocjalne zaburzenia osobowości). Opisują indywidualne postępowanie i sposób bycia. Są zbiorem antysocjalnych, kryminalnych, agresywnych i dewiacyjnych zachowań.

Psychopaci posiadają cechy każdego z tych czynników, jednak nie każdy w równym stopniu.

Pamiętajcie. Nie każdy psychopata to człowiek, który mam zatargi z prawem. Może on być przebiegłym manipulatorem, uwodzicielem kobiet, lub prezesem w międzynarodowej firmie i nigdy nie wiemy kiedy stanie na naszej drodze.

———————————————————————.

Z racji tego że skala ta nie jest tłumaczona na język polski, materiały potrzebne do opracowania tego artykułu zgromadziłem z kilku amerykańskich źródeł. Gdyby był jakiś błąd, dajcie znać;)

źródło: http://zobaczzrozum.wordpress.com/2016/06/20/skala-obserwacyjna-sklonnosci-psychopatycznych-psychopathy-check-list-revisedpcl-r-roberta-d-harea/

Reklamy

komentarze 3 to “psychopatą się rodzisz, socjopatą zostajesz…”

  1. mgrabas Says:

    „Wampirowi z Bytowa” niedługo kończy się zasądzony wyrok. Nie polecam oglądania materiału osobom o wrażliwszej naturze. Wedle nauki Pękalski jest pedofilem, nekrofilem, nimfofilem, sadystą i nekrosadystą, ale nie jest niepoczytalny. Ma uszkodzone płaty czołowe, nie odczuwa empatii. Mimo to nie ma w jego przypadku mowy o popełnianiu zbrodni w afekcie.

    Wywiad dostępny tutaj:
    http://player.pl/programy-online/cela-nr-odcinki,1001/odcinek-10,leszek-pekalski,S00E10,15224.html

    Nagranie może być ciekawe dla osób analizujących sposób zachowania, mówienia i myślenia psychopatów. Zwracam uwagę w jaki sposób zmienia się jego głos i jak „śmieje” się jego twarz, gdy mówi o stosunku seksualnym. Dosłownie widać podniecenie na jego twarzy. Zwróćcie też uwagę na jego gesty zdenerwowania i wstydu, kiedy drapie się po szyi czy po twarzy – one nie występują, kiedy mówi o swoich zbrodniach, ale gdy opowiada, że nie miał nigdy normalnej dziewczyny i nikt się nim nie interesował. Wygląda to, jakby nie ruszały go morderstwa, ale społeczne odrzucenie od dzieciństwa było wciąż mocno odczuwalne.

    Jest tam jeden moment, który mnie zastanawia. W 05:08 minucie pojawia się jedyny ruch brwi w tym wywiadzie – w ekspresji złości i bólu. Następuje to w wątku o małżeństwie, gdy mówi „pobierają się małżonkowie, są małżeństwem – jednym ciałem – jak to się nazywa po biblijnemu, po religijnemu”. I to wspomnienie o religii uruchomiło w nim widoczną emocję. Był to jego jakiś słaby punkt?

    –Ma monstrualny popęd seksualny. Gdy zabił i zgwałcił pierwszy raz, utwierdził się w przekonaniu, że mordowanie może być sposobem na zaspokojenie tego popędu. Spodobało mu się, że kobieta się z niego nie śmiała, nie odrzuciła go i nie odmówiła mu seksu. Nie przeszkadzało mu, że była martwa – mówi Magda Omilianowicz, autorka książki „Bestia. Studium zła”.
    Cały wywiad przeczytacie na stronie Newsweek

    Osobom zainteresowanym psychopatologią polecam wywiad z innym seryjnym mordercą i psychopatą Richardem Kuklinskim.

    źródło: http://www.psychologiawygladu.pl/2016/07/wywiad-z-psychopata-leszkiem-pekalskim.html

  2. mgrabas Says:

    „2 sierpnia 2011

    Czy można uratować psychopatę?

     

    (…) Czy istnieje możliwość pomocy osobie z tym zaburzeniem osobowości?

    Brak skutecznej terapii

    Wielu laików słysząc o problemach wywołanych przez psychopatów, doradzi zdesperowanym członkom rodziny wysłanie delikwenta na terapię. Niestety w większości przypadków tradycyjne metody pomocy psychologicznej są nieskuteczne. Głównym powodem braku efektów terapeutycznych jest niespełnienie przez pacjentów podstawowych założeń tej formy pomocy, czyli brak chęci do aktywnej współpracy i brak świadomości swoich problemów. Psychopaci zazwyczaj nie widzą w swoim postępowaniu nic destrukcyjnego, nie rozumieją dlaczego mieliby się zmieniać i nie mają takiej potrzeby. Mimo zniszczenia jakie wokół sieją nie mają sobie nic do zarzucenia i zwykle są zadowoleni ze swojego wewnętrznego świata. Często uważają cały proces terapeutyczny za pewnego rodzaju farsę, a terapeutę traktują jako kolejną łatwą ofiarę, którą trzeba oszukać, uwieść lub zastraszyć. Jeśli już, zmuszeni przez sąd lub błagania rodziny, trafiają do psychologa, to są w stanie stworzyć jedynie pozory zaangażowania. Psychoterapia dostarcza im natomiast nowych informacji o emocjonalnych słabościach przyszłych ofiar, pokazuje przekonujące racjonalizacje: jestem podły, bo miałem fatalne dzieciństwo etc., a także szkoli w zakresie terminologii dotyczącej procesów emocjonalnych. Uzbrojeni w tą wiedzę, często stają się jeszcze bardziej skuteczni w swoich intrygach i kłamstwach. Żadna metoda nie nauczy psychopatów jak odczuwać wyrzuty sumienia i empatię.
    Jeśli nic nie działa, to co mają robić osoby związane z psychopatą, ich współmałżonkowie bądź rodzice? Niestety jedyną sensowną rzeczą wydaje się być minimalizowanie strat.

    Fachowa porada

    Jeśli martwi nas zachowanie naszych członków rodziny i podejrzewamy, że mogą posiadać cechy osobowości psychopatycznej, to dobrze jest skonfrontować nasze podejrzenia z odpowiednim fachowcem. Musi to być klinicysta, który ma jakiekolwiek pojęcie o psychopatach i spotkał się z nimi podczas swojej kariery. Psycholog bez takiego doświadczenia nie będzie w stanie udzielić nam skutecznej pomocy. Ba, może nawet zostać kolejną osobą uwiedzioną przez niebywały urok osobisty psychopaty.

    Nie obwiniajmy siebie

    Nie bierzmy na siebie odpowiedzialności za postępowanie i zachowania psychopaty – to nie my je wywołujemy. Mamy oczywiście pewien wpływ na to, co się dzieje, jednak zasadniczym problemem jest samo zaburzenie osobowości, na powstanie którego prawdopodobnie nie mieliśmy żadnego wpływu, nawet jeśli jesteśmy rodzicami psychopaty. Pomijam oczywiście skrajne sytuacje, kiedy rodzice poważnie zaniedbywali swoje dziecko, lub stosowali wobec niego przemoc.

    Pamiętaj kto jest ofiarą

    Psychopaci często przedstawiają siebie, jako ofiarę niesprawiedliwego świata. Oni cierpią, a my jesteśmy przyczyną ich bólu. Jednak w rzeczywistości współczucie psychopacie to stracona energia, gdyż przeżywa on „problemy” i „załamania” na zupełnie innym poziomie niż przeciętny człowiek. Wiążą się one z niemożnością natychmiastowego zaspokojenia swoich pragnień, normalna jednostka cierpi bo zostaje emocjonalnie bądź fizycznie zraniona.

    Nie jesteśmy sami

    Nie wstydźmy się tego, że padliśmy ofiarą psychopaty. Prawdopodobnie jesteśmy tylko jedną z wielu poszkodowanych osób. Odszukanie innych ludzi, którzy zostali oszukani może nam pomóc chociażby w tym, że zrozumiemy że wina za rozwój wypadków nie leży po naszej stronie.

    Unikaj konfrontacji

    Broniąc swoich praw w sposób ofensywny możemy narazić się na poważny uraz fizyczny lub emocjonalny. Psychopata w walce nastawia się na wygraną, ich filozofia to zwycięstwo za każdą cenę.

    Stwórzmy zasady

    Walka z psychopatami jest ryzykowna, można jednak próbować wprowadzić do naszej relacji pewne zasady np: nieważne co się wydarzy, już nigdy nie będę ratować mojego partnera/dziecka przed konsekwencjami jego czynów lub są pewne reguły, których psychopatyczny członek rodziny bezwzględnie MUSI przestrzegać, żeby dzielić z nami mieszkanie.

    Znajdźmy grupę wsparcia

    Może być to trudne w mniejszych miejscowościach, jednak w większych miastach istnieją grupy terapeutyczne dla osób doświadczających przemocy w rodzinie, mających problemy z dziećmi i współmałżonkami. Warto znaleźć grupę ludzi, z którymi będziemy mogli szczerze porozmawiać, odreagować frustracje wywołane przez zachowania naszych bliskich. Jest to warunek niezbędny do utrzymania równowagi psychicznej.

    Wycofajmy się w porę

    Psychopaci dążą do zachwiania naszą pewnością siebie, mogą próbować nas przekonać, że to my mamy problem i nie jesteśmy ich warci. Im bardziej ustępujemy, tym bardziej jesteśmy wykorzystywani. Zamiast podejmować skazane na porażkę wysiłki i próbować dostosować się do sytuacji, odejdźmy. Oczywiście rodzice psychopatycznych dzieci nie mogą ich porzucić, będą musieli przez całe życie zmagać się z problemami swojego syna, czy też córki.
    Ważne jest, żeby w tych zmaganiach nie zatracić siebie, swojej tożsamości i poczucia wartości.

    Więcej w książce – Robert D. Hare „Psychopaci są wśród nas”

    Janis 

     

    źródło: http://www.menopauza.pl/czy-mozna-uratowac-psychopate/

  3. WYDANIE SPECJALNE Sprawa Andrzeja Dziąby + Socjo-patyczna mafia dintojri Polin igra z ogniem « Grypa666's Blog Says:

    […] Psychopatą się rodzisz, socjopatą zostajesz… […]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s