http://www.psychologiawygladu.pl/

Po przodkach dziedziczymy nie tylko geny, ale też – „pozagenowo” – pamięć o lęku, skłonność do zaburzeń psychicznych i chorób somatycznych; trauma rodziców wpływa na dzieci i kolejne pokolenia…

Proszę spojrzeć na dwa skany mózgów 3 letnich dzieci. Po lewej widzimy mózg normalnie rozwijającego się dziecka, po prawej zaś mózg dziecka z rumuńskiego sierocińca. To zaniedbane dziecko trafiło tam zaraz po narodzinach i doświadczyło silnej deprywacji emocjonalnej i sensorycznej. Prawdopodobnie było rzadko dotykane czy brane na ręce…

„Zdrowy w chorym otoczeniu” – tak brzmiał tytuł pracy prof. Rosenhana, opublikowanej w magazynie naukowym „Science”*. Mowa w niej o ośmiu uczestnikach eksperymentu, który po opublikowaniu nieźle wstrząsnął psychiatrią.

Louise L. Hay w swojej książce „Lecz swoje ciało” jest zdania, że jesteśmy w stanie wyeliminować większość chorób zmieniając nasze wzorce myślenia. Nieważne, od jak dawna utrzymywaliśmy te negatywne wzorce myślenia, chorobę, nieudany związek, brak pieniędzy czy nienawiść do siebie; dziś możemy zacząć to zmieniać. Nasze myśli i słowa wielokroć powtarzane kształtowały nasze dotychczasowe życie i nasze doświadczenie. Lecz to myślenie należy do przeszłości. Mamy to już za sobą. Myśli i słowa, które wybierzemy dziś, teraz właśnie, wyznaczą nasze jutro, kolejny dzień, tydzień, miesiąc, rok.. Cała nasza moc przypada zawsze na obecną chwilę. Tu właśnie dokonujemy zmian. Co za ulga. Możemy wreszcie uwolnić się od starych bzdur. Właśnie teraz. W tej chwili. Już sam początek niesie zmianę.

Istnieje wiele opracowań dotyczących wpływu jedzenia na nasze samopoczucie. Bardzo obszernie i przystępnie opisuje to zagadnienie Giulia Enders w książce „Historia wewnętrzna. Jelita- najbardziej fascynujący organ naszego ciała”.  Głównym łącznikiem pomiędzy jelitami a mózgiem jest nerw błędny. Jest to najdłuższy nerw w naszym organizmie. Zaczyna się w jelitach, biegnie przez przeponę, pomiędzy sercem i płucami wzdłuż przełyku, za gardłem prosto do mózgu. Aż 90 proc. znajdujących się w nim włókien przesyła informacje z układu pokarmowego do ośrodkowego układu nerwowego. W samych tylko jelitach znajduje się 100 mln komórek nerwowych. Ich działanie wpływa na nasz nastrój i odgrywa kluczową rolę przy zachorowaniach na depresję, autyzm czy chorobę Alzheimera.

Refleksologia twarzy polega na stymulacji punktów/stref twarzy, które poprzez centralny układ nerwowy korespondują z narządami/układami/częściami naszego ciała. Dzięki tej zależności możliwa jest ocena stanu zdrowia poszczególnych organów, które jeśli zaburzone dają sygnały na twarzy w postaci tzw. złogów, zmiany zabarwienia czy struktury skóry. Tkanki twarzy i receptory, które są tam zlokalizowane są bardzo czułe na wszelkie zmiany energetyczno-fizyczne w organizmie. Na twarzy można znaleźć tzw. pierwotną energetyczną przyczynę wszystkich zaburzeń. Przyczyny zaburzeń mogą być bardzo różne a ich objawy niespecyficzne dla „zaatakowanego” narządu.
Wprawny refleksolog potrafi określić, który narząd jest zaburzony a następnie poprowadzić postępowanie przyczynowe i objawowe. Zmiany na twarzy będą też wskazywały na obszary ciała, które w przyszłości mogą być zagrożone zmianami, a dzięki temu pacjenci zyskują czas na zapobieganie rozwojowi zaburzeń i zadbanie o swoją dobrą kondycję. Techniki masażu refleksorycznego twarzy i głowy wywołują efekt liftingu twarzy, poprawiają krążenie krwi i limfy, stymulują mięśnie i przewodnictwo nerwowe. Sprawiają, że twarz jest rozjaśniona, zaróżowiona, jędrna a zmarszczki wygładzają się. Zachęcam do masowania twarzy partnerowi/partnerce w domu w wolnej chwili. Wystarczy kilka minut kolistych ruchów by całkowicie zrelaksować nasz organizm.

W wirze codziennych zajęć, gonitwy za sukcesem i karierą zapominamy o samych sobie. Brakuje czasu na to, by usiąść i zadać sobie kilka podstawowych pytań: Czego potrzebuję? Dokąd zmierzam? Jak się czuję w sytuacji, w której właśnie się znajduję? Świat który nas otacza, tak bardzo nas absorbuje, że przestajemy komunikować się z samymi sobą. Często jedyną rzeczą, która jest w stanie nas zatrzymać i zmusić do spojrzenia w głąb siebie jest choroba.

Uważa się obecnie, że osoby po przebytej traumie zachowują utajoną pamięć traumatycznych zdarzeń w swoich mózgach i ciałach. Pamięć ta często wyraża się w objawach zespołu stresu pourazowego – koszmarach, flashbackach, reakcjach przestrachu i zachowaniach dysocjacyjnych. W gruncie rzeczy ciało takiej osoby nie pozwala o sobie zapomnieć. „CIAŁO PAMIĘTA: psychofizjologia traumy i terapia osób po urazie psychicznym” to tytuł książki Babette Rothschild, która wyjaśnia to zjawisko oraz przedstawia zasady i techniki pracy z ciałem, które nie wymagają dotyku.

Depresja staje się powszechnym zjawiskiem w naszym społeczeństwie. Coraz częściej prowadzi ona do samobójstw. Czy możemy wychwycić jakieś oznaki nadchodzącej tragedii? Jest to możliwe poprzez obserwacje twarzy osoby, u której podejrzewamy problemy. Niestety o wiele łatwiej zauważyć coś u osoby dorosłej niż nastolatka, gdzie twarz nie miała tylu lat, aby pokazać negatywne doświadczenia i emocje.

SUBSKRYPCJA

Advertisements

komentarze 2 to “http://www.psychologiawygladu.pl/”

  1. mgrabas Says:

    SMUTNA TWARZ. JAK ROZPOZNAĆ DEPRESJĘ PO TWARZY?

    Depresja staje się powszechnym zjawiskiem w naszym społeczeństwie. Coraz częściej prowadzi ona do samobójstw. Czy możemy wychwycić jakieś oznaki nadchodzącej tragedii? Jest to możliwe poprzez obserwacje twarzy osoby, u której podejrzewamy problemy. Niestety o wiele łatwiej zauważyć coś u osoby dorosłej niż nastolatka, gdzie twarz nie miała tylu lat, aby pokazać negatywne doświadczenia i emocje. Na zdjęciu poniżej widzimy Karla Slym, dyrektora firmy Tata Motors. Kilka lat temu popełnił samobójstwo, wyskakując z hotelowego okna, mimo dobrych wyników jakie firma osiągała pod jego rządami oraz pomimo świetnych recenzji jego pracy.

    Dlaczego wybrałam akurat jego postać? Ponieważ patrząc na jego twarz widać, jak świetnie układało mu się w życiu zawodowym i jak bardzo był nieszczęśliwy w życiu prywatnym. Prawa i lewa strona pokazują nam zupełnie inną twarz. Gdy zobaczyłam go po raz pierwszy, nie mogłam zrozumieć, jak tak nieszczęśliwy człowiek był w stanie osiągać międzynarodowe sukcesy w zarządzaniu firmami. Kiedy zapewne w ostatnich latach zmuszał się do codziennego wstania z łózka. Szukałam w jego biografiach informacji, czy jego asymetryczny wygląd twarzy był wynikiem jakiegoś paraliżu, jednak nic nie znalazłam, a na dużo młodszych zdjęciach twarz była bardziej spójna. Dla przypomnienia dla tych, co nie czytali wpisu o asymetrii twarzy: W skrócie można powiedzieć, że lewa strona twarzy pokazuje nasz stan emocjonalny i nasze życie wewnętrzne, zaś prawa strona twarzy mówi o naszym życiu zewnętrznym czyli zawodowym. Dysharmonia w jednej z części ukazuje nam problemy w życiu wewnętrznym bądź zewnętrznym.

     

    Jak widzimy na zdjęciu, lewa strona twarzy jakby opadła, powieka była w połowie przymknięta. Usta wyginały się w podkówkę, kiedy przybierał neutralny wyraz twarzy. Ludzie w depresji bardzo często się uśmiechają, gdy inni na nich patrzą. Uśmiechem maskują smutek, frustracje czy zobojętnienie. Dlatego szybciej robią im się zmarszczki wokół ust. Dopiero, gdy nie są obserwowani, zrzucają tę maskę, która ukrywa głęboki smutek. Uśmiech jest zazwyczaj asymetryczny, uśmiecha się jedna strona twarzy, zaś jeden kącik (najczęściej lewy) opada w dół.

    Dzięki mimice ukrywają swoje prawdziwe uczucia, co jednak bardzo odbija się na ilości i rodzaju zmarszczek na twarzy. Charakterystyczną cechą ludzi nieszczęśliwych jest ciągłe podnoszenie brwi, aby twarz wydawała się bardziej pogodna. Powoduje to napięcie czoła i wzmożone zmarszczki. Po pewnym czasie wyglądają jakby byli wiecznie zdziwieni.

    Kolejnym znakiem, na który warto zwrócić uwagę jest już wspomniana asymetria oczu. Jeśli lewe oko jest dużo mniejsze lub wygląda na smutniejsze-przygaszone, to dana osoba gorzej radzi sobie ze swoim życiem osobistym. Powieka opada, zamyka się na świat, nie chce juz więcej widzieć i przeżywać. Depresja może tez ujawniać się poprzez zwiększoną liczbę zmarszczek wokół lewego oka. Siatka linii pod oczami jest gęstsza, gdyż dochodzi tam do częstszych napięć. Linie te nie biegną tylko do dołu, ale są poprzecinane innymi prostopadłymi zmarszczkami.

    Pogrążając się w depresji cała twarz szarzeje, pogarsza się jakość cery, pogłębiają się cienie pod oczami, czasem lekko zapadają się mięśnie policzków, tracąc swoją jędrność, a do tego wzrok staje się matowy, a białka oczu nie są idealnie białe. Osoba przeżywająca głęboki smutek i będąca w stanie beznadziei coraz częściej zawiesza wzrok, tępo wpatrując się przed siebie. Warto zwrócić na to uwagę, szczególnie jeśli takie zawieszenia są coraz dłuższe i częstsze, bo mogą pojawiać się już myśli samobójcze. Tym bardziej, gdy w spowolnionym tempie nam potem odpowiada, wzdycha. a ciało zapada się w sobie, tak jakby chciało zniknąć. Głowa chowa się w barkach, ramiona są przygarbione, a ruchy wymuszone. Dla sprawnego oka te objawy są łatwe do zauważenia.

    Proszę obserwować swoich bliskich, czasem w takim momencie wystarczy wypytanie o problemy tej osoby i zaoferowanie swojej pomocy czy rozwiązań. Pamiętajmy, że osoby popadające w stan depresji zazwyczaj nie myślą już racjonalnie i wszystko widzą w czarnych barwach. Codzienne czynności tracą sens, wykonywanie pracy przychodzi z trudem, chory cierpi na bezsenność lub odwrotnie – wyjście z łóżka wydaje mu się najtrudniejszą rzeczą. Bardzo łakną wsparcia i blikości, ale jeszcze bardziej boją się bycia ocenianym. Dlatego ważne jest pokazywanie im wsparcia oraz delikatne prezentowanie możliwych rozwiązań czy wyjść z sytuacji problematycznych, ale nie oceniania. Oni i tak mają już o sobie najgorsze zdanie.

    Każdy z nas wie, że o niektórych tematach bardzo trudno rozmawia się z członkami rodziny, nie lubimy rozczarowywać innych lub czujemy się odpowiedzialni za innych. Należy wtedy zainicjować rozmowę z osobą spoza kręgu rodzinnego, aby człowiek depresyjny pokonał wstyd. Niezmiernie trudno przyznawać się do słabości czy do porażek, miejmy to na uwadze.

    Jeśli mamy podejrzenia, a nie potrafimy zapytać wprost, wystarczy przyjrzeć się komuś dokładniej. Poobserwować, czy kiedy dana osoba nas nie widzi, nie zrzuca maski, twarz nie staje się kontrastująco smutna, oczy matowe, a ruchy spowolnione. Widząc twarz bowiem tak nieszczęśliwą i niezharmonizowaną, jak ta na zdjęciu, należy zrobić wszystko, aby osoba ta zaczęła troszczyć się o życie prywatne, wewnętrzne i swoje zadowolenie a nie tylko o sprawy zawodowe (lub odwrotnie).

    P.S. Nie zapominamy, że znaczne asymetrie połówek twarzy mogą mieć przyczyny czysto medyczne, np. mogą być spowodowane wylewem lub problemem neurologicznym. Zauważalne zmiany należy skonsultować z lekarzem.

    Podobne artykuły:
    JAK ZMIENIA SIĘ WYGLĄD CIAŁA I TWARZY W DEPRESJI? FILM O TYM, CZYM JEST DEPRESJA.

    GDZIE SZUKAĆ BEZPŁATNEJ POMOCY PSYCHOLOGICZNEJ?

    Autor: Diana Nowek

    źródło: http://www.psychologiawygladu.pl/2014/06/twarz-w-depresji.html

  2. mgrabas Says:

    DIANA NOWEK

    JAKIE ROLE PRZYJMUJĄ DZIECI WYCHOWYWANE W RODZINIE ALKOHOLOWEJ?

    Dzieci dorastające w rodzinach alkoholowych poszukują własnych sposobów, aby poradzić sobie z otaczającą je rzeczywistością. Żyją w świecie, który koncentruje się wokół uzależnienia jednego z rodziców, w świecie, który jest niepewny, zagrażający i pozbawiony stabilności.

    W rodzinie alkoholowej obowiązują niepisane zasady, które utrudniają dziecku funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym. Przede wszystkim alkoholizm jest najważniejszą sprawą w rodzinie, życie wszystkich jej członków zostaje podporządkowane zachowaniom związanym z piciem. Nie wolno rozmawiać o problemach rodzinnych ani między sobą, ani z nikim z zewnątrz, nie wolno wyrażać swoich emocji. Wszystkie te reguły przekładają się na dorosłe życie dzieci alkoholików, które w rodzinie odgrywają pewne role, mające na celu poradzenie sobie z problemem alkoholizmu rodzica.

    Role dzieci w rodzinie alkoholowej

    Bohater 

    Seweryna Szajkowski, Oblicza choroby alkoholowej i innych uzależnień
     

    Rolę bohatera najczęściej odgrywa najstarsze dziecko. Stara się pomóc rodzinie, odnosząc sukcesy w różnych dziedzinach. Rodzie poświęcają pierwszemu dziecku wiele uwagi, dorasta ono w przekonaniu o własnej wyjątkowości i ma szansę na zbudowanie poczucia własnej wartości, co pozwala mu w przyszłości odnosić sukcesy. Dążąc do nich, próbuje naprawić sytuację w rodzinie, jest przekonane, że musi zrobić coś, co przywróci równowagę. Takie dziecko świetnie radzi sobie w szkole, rozwija swoje talenty, chętnie bierze udział w konkursach i dodatkowych zajęciach. Jest popularne wśród rówieśników i nauczycieli. Pomimo tego, że jego osiągnięcia przynoszą momenty dumy i radości w rodzinie, po pewnym czasie bohater przekonuje się, że nie jest w stanie rozwiązać problemu alkoholowego rodzica.

    W efekcie staje się perfekcjonistą, nieustannie dążącym do potwierdzenia swojej wartości. Jego życie jest pełne stresu, za wszelką cenę stara się odnieść sukces, nie pozwala sobie na odpoczynek, co prowadzi do problemów zdrowotnych. Często cierpi na chorobę wrzodową, przeziębienia, zaburzenia żołądkowe, alergie, jest uzależniony od leków uspokajających i narażony na zawały serca. Nieświadomie czuje się winny, że nie potrafił pomóc rodzinie. Za wszelką cenę stara się pokazać, że wszystko u niego dobrze, ukrywa swój ból. Odnosi wiele sukcesów, jednak nic go naprawę nie cieszy. Często dziecko, odgrywające rolę bohatera, w dorosłości wybiera zawody związane z pomaganiem (lekarz, psycholog).

    Kozioł ofiarny 

    Seweryna Szajkowski, Oblicza choroby alkoholowej i innych uzależnień

    Kozłem ofiarnym najczęściej zostaje drugie dziecko. Początkowo próbuje zachowywać się jak bohater, jednak zwykle w oczach rodziców nie potrafi mu dorównać. Odnajduje swój własny sposób na poradzenie sobie z napięciem w rodzinie – wycofuje się z niej, ucieka z domu, poszukuje oparcia w rówieśnikach. Angażuje się w zażywanie środków psychoaktywnych, które pozwalają mu uciec od problemów. Kozioł ofiarny zaniedbuje obowiązki szkolne, wagaruje, często popada w konflikt z prawem. Robi to wszystko, aby zwrócić na siebie uwagę rodziców, którzy skupiają się na piciu uzależnionego/ej i na osiągnięciach bohatera. Kozioł ofiarny jest nieodpowiedzialny, ponury, wycofany, łatwo poddaje się w obliczu trudności, przejawia oznaki buntu, posiada niskie poczucie własnej wartości.

    W dorosłości kozioł ofiarny jest narażony przede wszystkim na uzależnienia od środków psychoaktywnych i niebezpieczne wypadki z powodu podejmowania ryzykownych zachowań. Wczesne i nieodpowiedzialne rozpoczęcie współżycia seksualnego może skutkować chorobami wenerycznymi i przedwczesnym rodzicielstwem. U kozła ofiarnego często występują tendencje autodestrukcyjne, co wiąże się z ryzykiem samobójstwa. Dominuje u niego poczucie krzywdy, które jest maskowane złością.

    Zagubione dziecko 

    Seweryna Szajkowski, Oblicza choroby alkoholowej i innych uzależnień
     

    Rola ta najczęściej jest odgrywana przez trzecie dziecko. W odróżnieniu od bohatera i kozła ofiarnego, nie próbuje ono zwrócić na siebie uwagi rodziców, spędza czas samotnie, bawiąc się w pokoju i snując fantazje. Unika kontaktu z rodziną, jest samodzielne i izoluje się od rzeczywistości. Izolacja chroni zagubione dziecko przed negatywnymi aspektami życia rodzinnego, jednak jednocześnie powoduje, że nie rozwija ono zdolności komunikacyjnych i interpersonalnych.

    Zagubione dziecko jest zaniedbywane przez rodziców, pozbawione uwagi i opieki. Prowadzi to do niskiej samooceny i przekonania o własnej niższości. Problemy pojawiają się w okresie szkolnym, kiedy zagubione dziecko nie potrafi nawiązać właściwego kontaktu z rówieśnikami. W okresie dojrzewania mogą występować również trudności w określeniu własnej tożsamości seksualnej.

    Zagubione dziecko przejawia największe deficyty w zakresie rozwoju społecznego. Nie potrafi budować relacji, wyrażać własnych uczuć. W dorosłości posiada niewielu przyjaciół, często się rozwodzi lub wcale nie zawiera związku małżeńskiego, cierpi z powodu samotności. Brak bliskich relacji i niską samoocenę próbuje kompensować przyjemnościami i luksusem. Zagubione dziecko tłumi negatywne emocje, co może skutkować chorobami psychosomatycznymi. Często cierpi na różnego rodzaju alergie, astmę lub otyłość. Zagubione dziecko rozwija swoje umiejętności intelektualne, twórcze i zawodowe, spędzając czas samotnie, czytając, ucząc się. Jednak w odniesieniu sukcesu zawodowego może przeszkadzać mu brak podstawowych umiejętności interpersonalnych.

    Maskotka 

    Seweryna Szajkowski, Oblicza choroby alkoholowej i innych uzależnień
     

    Rolę maskotki najczęściej odgrywa najmłodsze dziecko. Cała rodzina próbuje je chronić przed poznaniem prawdy na temat panującej w domu sytuacji. Maskotka nie rozumie, co się dzieje, jest zapewniania przez rodziców, że wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości zdaje sobie sprawę, z tego, że w rodzinie istnieje jakiś problem. Sposobem na poradzenie sobie z napięciem staje się dla niej błaznowanie. Maskotka wygłupia się, żartuje i popisuje, co wywołuje u członków rodziny pozytywne reakcje. Jest postrzegana przez innych jako niedojrzała. Często nadmierna ochrona i opieka rodziców mogą opóźnić rozwój maskotki w wielu obszarach funkcjonowania.

    Maskotka sprawia wrażenie wesołej i radosnej osoby, jednak w rzeczywistości jest to tylko maska. Dominuje u niej uczucie strachu, czuje się samotna. Inni nie traktują jej poważnie. Często cierpi z powodu nadpobudliwości, nie potrafi się skupić, co utrudnia funkcjonowanie w szkole i pracy. Na trudności reaguje unikaniem i wprowadzaniem chaosu, nie potrafi radzić sobie ze stresem.

    Jak przestać grać?

    Role przyjmowane przez dzieci w rodzinie alkoholowej często są przez nie odgrywane do końca życia. Skutkuje to sztywnymi wzorcami zachowań, niedopasowanymi do wymogów sytuacji. Od roli można się uwolnić, im wcześniej rodzina uzyska profesjonalną pomoc, tym mniejsze ryzyko kontynuowania jej odgrywania. Jedynym zdrowym sposobem, na poradzenie sobie z problemem alkoholizmu, jest otwarte wyrażanie uczuć i głośne mówienie o trudnej sytuacji w rodzinie.

    Źródło: Wegscheider-Cruse, S. (2000). Nowa szansa. Nadzieja dla rodziny alkoholowej. Warszawa: Instytut Psychologii Zdrowia

    Autor: Emilia Jamróz, dziennikarka oraz studentka III roku psychologii stosowanej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Interesuje się neuropsychologią, psychologią poznawczą, psychosomatyką oraz psychodietetyką.”

     
    źródło: http://www.psychologiawygladu.pl/2017/03/jakie-role-przyjmuja-dzieci-wychowywane.html

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s